Een regenachtige zondag, terug uit Uffelte (moe!) en klaar voor een nieuw sneaker-pimp avontuur!

Belde net maatje Victoria op om te vragen hoe het met haar ging nadat de was aangereden op de fiets. Alles was okxe9, op spierpijn en blauwe plekken na.
Ook gaf ze me nog even mee dat, sinds ik haar twee weken geleden had opgezocht in Utrecht, we elkaar 9 maanden niet meer hoefden te zien wat haar betreft.
Die kan ik weer in mijn zak steken.

BTW:
- Ik  ga morgen een paar blanco t-shirts halen en met een t-shirtmarker bewerken. Ik heb er nu al zin in.
- Een jeugdvriendinnetje van mij gaf me ook deze site nog door waarop je je eigen sneakers wereldkundig kan maken.

Hoi allemaal,

terwijl mijn broer hard aan pizza's bezig is schrijf ik even een kort blogje over de avonturen hier in Uffelte. Mijn vader geeft hier een workshop en moeder, broer en ik nemen het kookgedeelte voor onze rekening.

De eerste dag leek het weer ronduit hopeloos te worden, en regende het dat het goot. De groep was in de middag een wandeling gaan maken maar kwamen helemaal doorweekt weer thuis. Toen Bob de keuken binnen kwam en zijn schoenen uitstampte op de deurmat kreeg ik zin om hem uit te wringen.
'Hoe lang zijn we nou weg geweest?' vroeg Harm hardop. De groep kwam tot de conclusie dat het wandelingetje pakweg twee uur had geduurt. Exe9n uur wandelen, xe9xe9n uur zwemmen' gokte ik. En dat klopte wel zo'n beetje.

Mijn moeder was vxf3xf3r de week best gespannen geweest over of het wel allemaak zou lukken in de keuken. ' Ik kan helemaal niet koken!' riep ze soms uit. Maar nadat de cursisten helemaal blij waren na de eerste avondmaaltijd en met likkende lippen napraatten over hoe lekker het allemaal wel niet was geweest heeft de spanning plaatsgemaakt voor zelfvertrouwen.

Ik weet trouwens niet of mama wel helemaal blij zal zijn dat ik deze insides uit de doeken doe. Zij leest mijn stukjes namelijk ook graag.

Goed, gisterenochtend moest ik het oud papier even wegbrengen toen ik plots schrok van de kartonnen doos die ik onder de arm droeg. Als je dit blogje hebt gelezen snap je wat voor een sort relatie ik heb gekregen met het merk Zespri. Ik bekeek de doos even beter.

Nee toch, het zou toch niet…

Gisterenavond een wandeling gemaakt met Bob en mijn broer en gepraat over ufo's en sci-fi films. (We waren het er overeens dat het verhaal van de Matrix gewoon compleet niet te begrijpen valt). Hij had de film Entrapment nooit gezien. Aangezien die film hoog op mijn lijstje van klassiekers staat gebood ik hem die film eens te bekijken. Ook vond ik dat hij het t-shirt met de zin Aliens, Go Home dat het op de valreep had bedacht in massa productie moet laten gaan. Ik zou hem zeker kopen.

's Avonds speelden we tot middernacht samen met zijn zus en mijn broer Cluedo. Mijn broer was te vlug met roepen wie het was. Bob's zus won! Wij waren er helemaal door uit het veld geslagen…

Goeie zondagmiddag!

Het regent niet, maar als ik zo uit het raam kijk, kan daar nog wel eens verandering in komen. Mijn moeder roept al heel de ochtend dat het enorm gaat plenzen en onweren vanmiddag (heeft ze op buienradar gezien). Mijn vader zei geschrokken dat hij dan maar snel naar de moestuin moet. Maar mijn moeder heeft hem verboden nieuwe planten erin te gaan zetten omdat we vanmiddag naar Drenthe moeten en er nog heel wat gedaan moet worden.

Ik zag net Ilaf (meisje met twee vlechtjes) langsfietsen op haar fietsje toen ik in de keuken stond. Het is een schattig meisje maar ik geloof niet dat ze me echt aardig vindt. Vrijdag kwam ik haar nog tegen in het winkelcentrum.
'Dag Ilaf.' zei ik.
'Dag sukkel.' antwoordde ze, en ging er giegelend vandoor.
Gelukkig doet ze dit met iedereen.
De overtuiging dat kinderen onschuldig zijn heb ik al lang en breed laten varen. De laatste keer dat ik op het speelpleintje hier tegenover zat kwam ik bont en blauw terug. Volgende keer ga ik in harnas!

Ik heb de inpiratie vandaag en dacht dat ik -ter afsluiting-  maar eens iets nieuws moet doen. Op veel blogs (van persoonlijke strekking) zie je namelijk gedichtjes. Anno 2011 kan je alles gewoon zelf doen, foto's maken zonder fotograaf, films opnemen zonder budget of script, en boeken schrijven zonder uitgever. Dus een gedichtje moet mij ook wel lukken.
Komt hij dan:

Vandaag
de dag
een gedicht niet meer
te rijmen
hoeft, of ergens
op te slaan
wel jammer

Oh ja, ik vertrek dus naar Drenthe vanmiddag. Mijn vader geeft daar een workshop en ik ga een week koken!  Mij leek het wel leuk om bij te houden wat daar gebeurt, dus mits ik daar internet heb, zal ik elke dag wat leuks schijven of plaatsen.

Het schijnt dat er mensen zijn die mijn stukjes tekst -met behulp van de smartphone- lezen op het toilet. Speciaal voor de toiletlezer: 10 feitjes over toiletpapier!

 - Het eerste toiletpapier werd in de 14e eeuw geproduceerd in China

- In andere delen van de wereld werden wol, hennep, gras, water of de handen gebruikt. In het Romeinse Rijk was de spons erg populair.

- Voor toiletpapier wordt vrijwel altijd hergebruikt papier gebruikt.

- Het verschil tussen toiletpapier en keukenpapier is dat toiletpapier in contact met water uiteenvalt. Bij keukenpapier is dit niet zo, daarom kan je dat ook maar beter niet gebruiken op het toilet want dan raakt het riool verstopt.

– Toiletpapier is altijd gewikkeld om een kartonnen rol

- Het is niet fijn als het toiletpapier op is als je nodig moet

- Mijn vader is fobisch voor een schaarse voorraad aan toiletpapier

- Sinds 2005 is er zwart wc-papier verkrijgbaar, gemaakt door een bedrijf in Portugal

– In sommige delen van de wereld (zoals India) wordt toiletpapier als onhygixebnisch beschouwd en worden de billen gereinigd met water

- In 1973 vertelde een talkshowpresentator in de VS dat er een ernstig tekort zou zijn aan toiletpapier. De grap werd juist bewaarheid, doordat iedereen toiletpapier ging hamsteren. Het duurde 3 weken, voordat de supermarkten de schappen weer normaal gevuld hadden.

Jorn, succes!

Tussen de middag.
Ik heb het al weer warm! Terwijl het volgens de thermometer toch best mee moet vallen.

Ik ben gisterenavond nog late-night wezen vissen met mijn broer en ik weet niet of mijn ogen nu juist vooruit of achteruit gaan van al dat turen in het donker. Het schijnt dat je ogen inspannen gelukkig geen permanent schade kan aanrichten, ze kunnen er alleen moe van raken.

Mijn grote vriend Mashiullah (12) zag ons zitten toen hij een afvalzak de in de container kwam gooien.
“Waarom zijn jullie zo laat nog aan het vissen?!” 
Ik zei dat het de schuld van mijn broer was omdat hij het had verzonnen. 
Ik vroeg hem op mijn beurt of hij -als Mr. Bean fan-  het filmpje nog had gekeken dat ik op z’n hyves had gezet.  

Hola supermercados!

Ik hoor net op de radio dat de jongens hier in de Botlek (Rotterdams havengebied) weer problemen hebben gehad. Er is brand uitgebroken en er schijnt een gele wolk in de lucht te hebben gehangen.
Ik dacht al dat ik wat gezien had maar letter er niet op. Hoe vaak ik in de laatste jaren al niet gedacht heb dat we met z'n allen de lucht in zouden vliegen… dat hou je niet vol! Maar goed, de brand is al weer onder controle.
Als je nadenkt over alles wat er fout kan gaan op een dag, besef je eigenlijk pas hoe vaak alles goed gaat. Is het niet zo? Neem nu het verkeer, sind ik het tv-programma De allerslechtste chauffeur van Nederland heb gezien (BNN) waarin mensen met een geldig rijbewijs er -zacht gezegd- een potje van bakken, ben ik toch wel weer even wakker geschud over de gevaren in het verkeer. In de grote steden is het al normaal om als automobilist gewoon door te blijven rijden als je als voetganger het zebrapad over steekt. Toen ik dat zelf laatst weer eens meemaakte en op het nippertje aan een (bewuste) aanrijding ontsnapte, heb ik mijn mentale oogkleppen toch wel af gedaan in het verkeer. Als anderen niet opletten, dan doe ik dat zelf maar een beetje extra.

Het film-seizoen is duidelijk aangebroken . Ik kreeg weer een last-minute mailtje van iemand die opzoek is naar een aardige jongen met levenszin. (en dat ben ik natuurlijk)
Geen Zuid-Frankrijk dit keer maar een weekje filmen in Drente. Klinkt ook niet slecht! Met z'n allen wordt er verbleven op een bungalowpark. 

Goeiemiddag!

Ik werd in het winkelcentrum aangehouden door een vrouw van middelbare leeftijd. Of ik mee wilde komen het restaurant in voor een onderzoekje over fruit. Het zou maar een kwartiertje duren.

Ik dacht even na en zei: "Ja, waarom ook niet!" En wel om de volgende redenen:

1. Het was lekker weer en ik had een goed humeur
2. Ik was nog nooit in het restaurant geweest dat ze aanwees en wilde daar graag eens een kijkje nemen (want het is naar verluidt een van de duurdere van de stad)
3. Ik heb altijd gehouden van statistiek- vond ik ook het leukste onderdeel van wiskunde. 
4. Ik heb een boek gelezen waarin een man voor 6 maanden ja zegt op alles (kan gevaarlijk worden)

Ik kwam aan een tafeltje te zitten en de vrouw stelde me aan de hand van haar laptop (met een verouderde versie van Windows erop) vragen. Ik begon me in de loop van het onderzoekje wel af te vragen of ik niet perongeluk was aangezien voor een kleuter die gewoon wat lang was voor zijn leeftijd. Ik kreeg namelijk telkens een foto van een stuk fruit te zien waarvan ik moest zeggen of ik het herkende, en hoe vaak ik het at. Bananen, druiven, sinasappels, mandarijnen (oei, bijna sinasappel gezegd!), peren en… een mango!
Potverdrie. Ik deed zo mijn best, en zei toch nog perzik inplaats van nectarine.
"Je kunt zien dat het een nectarine is aan de schil, bij perziken is die ruw, bij nectarines is die glad." zei de onderzoekster met een knipoog. Ik knikte, alsof ik dom was.

Toen de enquxeate vorderde werd mij echter pas het doel van alles duidelijk: of ik het merk Zespri kende. Het was het merk van een kiwi importeur. Nee, natuurlijk niet. Wie kijkt er nou naar het labeltje?
De onderzoekster en ik lachten er om. Zeker toen de vragen meer begonnen te lijken op reclameteksten.
"Wist u dat de kiwi's van Zespri uitsluitend biologisch geteeld worden en er dus geen pesticiden worden gebruikt?" "Nee." "Wist u dat Zespri de uitstoot van CO2 die vrij komt bij de productie compenseert? " "Nee" " Zult u vanaf nu bewuster kiezen als u kiwi's koopt in de winkel" " Nee!"

Toen ik gehersenspoeld het zaaltje verlaatte kreeg tot mijn verbazing nieteens een mandje kiwi's mee maar een doosje chocolade. Ze deden ook wel eens onderzoeken over andere dingen zoals politiek enzo dus als ik ze zou zien staan in de toekomst mocht ik uiteraard weer naar binnen lopen om mee te doen.

Die avond liep ik door de Albert Heijn en zag de kiwi's liggen. Ik had me nog zxf3 voor genomen het niet te doen, maar ik keek stiekem op het labeltje. Zespri. Verdomd.

Tenminste, als je graag een hitje scoort. Hij is leuk!

Goeienavond!
Tjonge jonge, wat is het warm.
Vandaag had ik Jorn aan de telefoon die zei dat ik hier beslist wel aan gewend ben, want ik heb immers in Spanje gewoond.
Nou, vergeet het maar. Ik ben xe9cht niet immuun geraakt voor 'het warm hebben' en zweten.

Om daar nog eens een schepje bovenop te doen moest ik vanmiddag nog heel snel naar de apotheek fietsen. Er zouden daar om tien voor 6 twee pakjes klaarliggen (geen verdachte pakjes overigens hoor) en het was vijf voor zes.
Ik reed om de weg af te snijden een stukje fietspad op in de verkeerde richting (links van de autoweg in plaats van rechts). Twee hippe tienermeisjes, met te grote zonnebrillen wezen mij daar overbodig nog even op: "u mag hier niet fietsen hoor meneer".
Ja zeg, ik heb haast. Dacht ik. Zie ik er -met mijn rode hoofd- uit alsof ik dit leuk vind!

Aangekomen voor het gebouw bleek -uiteraard- dat ik net te laat was. De rolluiken gingen al dicht. Toen ik maar besloot weer richting de fiets te lopen hingen plots de rolluiken stil. Een vrouw stak haar hoofd om de hoek.
"Ik heb hier twee pakketjes voor u meneer!"
Wat aardig van die mevrouw. Ze had al op me staan wachten. En dat terwijl ze me in de apotheek doorgaans eerst fouilleren en 10 persoonlijke vragen stellen ter controle.

Als een kind zo blij fietste ik weer naar huis. Tijd voor een douche.

Ik heb het gevoel alsof ik nu al in een film speel.
Het is een doordeweekse dag midden in de lente en ik ben net afgezet op een uitgestorven treinstationnetje van een Catalaans dorp. Dit is echter geen film maar de Spaanse realiteit: kleine dorpjes met simpele barretjes  met goedkope plastic tafels en stoelen op het terras. Daar heb je in Spanje een overschot aan.

x93Robin!x94, zegt Juan en glimlacht als hij me ziet. We geven elkaar de bekende hand-en-omhelzing. Hij heeft me staan opwachten met zijn vriend en collega Juanka.
Aangezien Juan niet het type is dat de moeite neemt om mij aan hem voor te stellen neemt de onbekende zelf het initiatief.
x93Hallo, ik ben Juankax94, zegt de kleine Catalaan en stapt op me af. Hij heeft lang zwart haar in een simpele paardenstaart gebonden. Beslist dat hij daar trots op is, die paardenstaart. Of hij net zo trots is op zx92n stoppelbaartje van twee dagen weet ik niet, maar ik vermoed van wel.
x93Juanka,x94  herhaal ik terwijl we elkaar de hand schudden, x93ik ben Robin, aangenaam!x94
x93Je gaat het moeilijk krijgen vandaag Robin,x94 zegt hij, en laat er een ondeugend glimlachje op volgen, x93geluidsman zijn is hard werken.x94
x93Dat weet ik, maar ik heb er voor getraind!x94 zeg ik, alsof ik het als een grap bedoel.
 Juan en Juanka lachen alsof ze nu al medelijden met me hebben.
Met een kort  x93Gaan we?x94 brengt Juan ons in beweging.
Met zx92n driexebn lopen we over een verlaten zandweggetje richting een geel en oranje beschilderd gebouwtje,  gevestigd op een heuvel, niet ver van het treinstation.
Juan, de regisseur x96 zonder paardenstaart- legt me onderweg uit wat we gaan doen, waarbij Juanka, de assistent  x96met paardenstaart-  enthousiast knikkend bevestigt wat Juan zegt.
We beginnen bij el Nou Coclea het gebouw waar we op aflopen en van daaruit zullen we de opnames uitbouwen.
x93En gaan we ook nog ergens anders naartoe?x94 vraag ik, ietwat teleurgesteld als ik de troosteloze natuur om ons heen aanschouw.
x93Nee hoor, we houden het simpel!x94 zegt Juan me recht aankijkend alsof ik het als een voordeel moet zien.
x93De geweldige shots liggen hier zo voor het oprapen!x94 zegt Juanka.
x93Bovendien moet je klein beginnen.x94 zegt Juan .
x93Natuurlijk.x94 zeggen we alle drie knikkend. En dat doet de teamgeest goed. Want uiteindelijk gaat filmen daarom, de teamgeest. De opnames zijn maar bijzaak.
Vandaag doen er geen extra mensen mee met de opnames, Juanka is namelijk de eerste poxebet die in de natuur zijn gedichten zal voordragen voor de camera. Morgen zal ik de andere sterren Edu en Fanny ontmoeten. Stiekem hoop ik dat Fanny een aantrekkelijk meisje van begin twintig zal zijn, hoewel ik er weinig vertrouwen in heb dat een dichteres aantrekkelijk kan zijn.

Continue reading →